Enis Behiç Koryürek Kimdir? Şiirlerinden Örnekler

Enis Behiç Koryürek kimdir? 

Enis Behiç Koryürek, 1891 senesinde İstanbul dünyaya gelmiştir. İlk ve orta öğrenimini Selanik’te tamamlamıştır. Lise eğitimini İstanbul’da yapmıştır. Mülkiye'deki öğrencilik senelerinde şiir yazmaya başlamıştır. İlk şiirlerini aruz ile kaleme alan Koryürek, sonradan Ziya Gökalp’ten etkilenmiştir ve milli edebiyat anlayışına uygun eserler yazmıştır. Şair, Beş Hececilerden biridir. Genel olarak milli heyecanlarla dolu ve kahramanlık şiirleri yazmıştır. 1946 yılından başlayarak tasavvufî şiirler de yazmıştır.

Eserleri: 

• Miras (şiir),
• Varidât-ı Süleyman (şiir),
• Güneşin Ölümü (şiir)

Şiirlerinden örnekler

Son Aşkıma

Ey benim gül demetim, ey bir çile ipeğim! 
Seni çok seviyorum, daha çok seveceğim.

Sen benim kuraklıktan solan gönül bahçemde,
Sen benim şu yıldızsız kalan hulya gecemde
Bir son bahar değilsin, sonuncu bir baharsın; 
Ufkumda fecri açan gül kanatlı rüzgarsın.

Şi'rimdeki heyecan bugün sendedir ancak, 
Bu şi'rim bende artık son heyecan olacak,

Şu gönlüm bilsen, nasıl çırpınarak yoruldu.
Bir güzelden kurtuldu, bir güzele vuruldu.
Her birinde bir parça daha yorgun düşerek,
Kimine lanet edip kimiyle öpüşerek,
Nihayet, işte bugün hepsinden ayrılmışım; 
O kadar bıkkınım ki, mazime darılmışım...

Sen ki bir çocuk kadar şakraksın, neşelisin; 
Sen ki aşka gençlikle koşan güzel delisin; 
Bana mahkum olduğun lahzalar var sanırım; 
Busemle ürperdiğin o anları tanırım.

Ey cici kırlangıcım, benim ipek böceğim! 
Yaklaş sana pek gizli bir şey söyleyeceğim:
Seni gittikçe fazla seviyorum yaramaz! 
Bugün dünden daha çok ve yarından daha az..

Kıymetli tutuyorsun, değil mi, bu sevgimi? 
Yalvarırım, beni hep titreyerek sev, e mi! 
Bakışımdan korkarak, göğsüme sokularak,
Aşkın bütün şiirini her an bende bularak..
Yalvarırım, böyle sev! Bana karşı aciz ol! 
Sevişmekte zalimlik, inan ki en fena yol..! 
Artık mücadelesiz, gözyaşından müstağni
Bir sevgiye muhtacım, sen de böyle sev beni.
O ipekten göğsünde bırak başım dinlensin! 
Bir çile ipeğim sen, gül demetim de sensin! 
Sakın sanma bıkarım tatlı buselerinden...
Sevilmek ihtiyacı bende öyle derinden
Gelen bir iptila ki severim sevildikçe.
Esirinim, seninim olduğunu bildikçe.

Şairliğim seninle en bahtiyar, en mağrur
Anındayken düşün ki gençliğimin sonudur.
Bırak gönlüm kendini bu aşka hakim sansın! 
Genç kadın, mahkum ol ki ona hakim olansın...

Ey Genç Kadın

Siz ki bir başkasının sevdiği kadınsınız, 
Siz ki benden çok uzak, ona pek yakınsınız, 
Kabul eder misiniz bu şâir, hasta kalbi, 
Pür şiir hüsnünüze bir kırık ayna gibi?

Ben ki bir hülyası çok kafiye avcısıyım; 
Ben ki aşkın müçahhas, yaşayan açışıyım; 
Mâ-cerâ rüzgârına kaptırarak başımı 
Gelirim koncanıza takdîme gözyaşımı.

Sanmayın, çiçeklere vurulmuş kelebeğim; 
Ben, güzel sînelerde kurumuş bir çiçeğim. 
Ne ipek eller beni okşadı, göğse taktı... 
Sonunda yere attı, yol üstünde bıraktı.

Geçtiler mini mini ayaklar üzerimden... 
Ezdiler beni... Fakat, ben yine o şâir ben! 
Hem, o şûh ayakların altında çiğrıenirdim; 
Hem de. o zâlimleri ne kadar beğenirdim!

Şimdi ben, ağlayarak, sevgisiz kalan kalbi 
Veririm hüsnünüze bir kırık ayna gibi. 
Siz ki bir başkasının sevdiği kadınsınız, 
Siz ki benden çok uzak, ona pek yakınsınız.

Bakınız kendinize bu kırık aynada siz; 
Sonra onu büsbütün parça parça ediniz! 
Bari sizden sonra hiç bir güzel bu kalbimin 
Talihsiz aynasında kendini seyr etmesin!

Tuna Kıyısında

vimden uzakta, annemden uzak; 
Kimsesiz kalmışım yad ellerinde. 
Bir vefa ararım kalbe dolacak 
Gurbetin yabancı güzellerinde.

Tuna'nın üstünde güneş batarken 
Sevgili yurdumu andırır bana. 
Bir hayal isterim Boğaziçi'nden 
Bakarım "İstanbul! " diye her yana.

İstanbul! Ey sedef mehtaplarından 
Hülya gözlerime ilk ışık veren! 
Buranın ufkunda yanıp tozlanan 
En munis renge de biganeyim ben.

Ah, orda renklerin -şark güneşile 
Naz eden- sihirbaz ahengi vardır. 
Bu akşam yurdumu andırsa bile 
Ah, orda akşamın bin rengi vardır.